Główna

Z okazji trzeciego Światowego Dnia Logiki Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz Uniwersytet Łódzki organizują zdalną dwudniową konferencję: 14-15.01.2021. Pierwszego dnia, 14. stycznia, pragniemy uczcić pamięć polskiego logika Romana Suszki. Drugi dzień, 15. stycznia, poświęcony będzie pamięci Jana Gregorowicza.

Roman Suszko (1919-1979) był polskim logikiem i filozofem. W latach 1937-1939 studiował fizykę, matematykę oraz chemię na Uniwersytecie Poznańskim. W okresie okupacji pracował w Krakowie, studiując jednocześnie fizykę, matematykę i filozofię na tajnych kompletach Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prowadził w jego ramach zajęcia poświęcone logice i metodologii nauk. Po II wojnie światowej przeniósł się do Poznania, gdzie obronił rozprawę doktorską pod kierunkiem Kazimierza Ajdukiewicza. W 1951 ukończył habilitację („Kanoniczne systemy aksjomatyczne”) zaś w 1952 przeniósł się do Warszawy, gdzie pracował na Uniwersytecie Warszawskim oraz w Polskiej Akademii Nauk. W latach 1955-1956 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Filozoficznego UW, zaś w latach 1960-1963 – dziekana. W roku 1957 uzyskał stopień kandydata nauk filozoficznych („Logika formalna a niektóre zagadnienia teorii poznania. Diachroniczna logika formalna”). W latach 1967-1969 oraz w latach 1970-1973 pracował w Stevens Institute of Technology w Hoboken, New Jersey.

Zainteresowania badawcze Romana Suszki dotytczyły róznorodnych zagadnień z zakresu logiki matematycznej i filozofii. Wśród nich znajdują się: paradoks kłamcy, teoria definicji, semantyka i teoria modeli, logiki wielowartościowe, teoria konsekwencji, ontologia formalna. Jego rozprawa habilitacyjna dotyczy teorii mnogości i paradoksu Skolema. Jednak Suszko jest najbardziej znany ze swojej pracy dotyczącej rachunków zdaniowych. W 1958, wspólnie z Jerzym Łosiem, opublikował bardzo wpływowy artykuł „Remarks on sentential logics”. W latach 60-tych, zainspirowany monografią Bogusława Wolniewicza dotyczącą ontologii w „Traktacie” Ludwiga Wittgensteina, zdefiniował klasę logik niefregowskich, z których najprostszą jest system SCI — Sentential Calculus with Identity. Tematowi temu poświęcił kilkadziesiąt prac. Podstawowym założeniem logik niefregowskich jest odrzucenie aksjomatu Fregego, zgodnie z którym dwa zdania mające taką samą wartość logiczną mają również takie samo odniesienie semantyczne — są nazwami szczególnego rodzaju obiektów: Prawdy i Fałszu. W logikach niefregowskich, podobnie jak w „Traktacie” Wittgensteina, zdania nie są traktowane jako nazwy prawdy i fałszu, lecz jako opisy sytuacji. Suszko był przekonany o szczególnym znaczeniu tych idei. Zgodnie z tym, co napisał w „Abolition of the Fregean axiom”:

If one accepts the Fregean axiom and follows Frege in constructing pure logic then one will arrive at FL, the Fregean logic. We will continue Frege’s program without his axiom. It is like realising Euclid’s program without his fifth postulate. In that case, one arrives at so called absolute geometry and there are just two possibilities: the way of Euclid or that of Lobachevski and Bolyai. Here, we get NFL, that is, the absolute non-Fregean logic.

Materiały dodatkowe

Create your website at WordPress.com
Rozpocznij